Πώς υπολογίζεται ο θεωρητικός ρυθμός ελατηρίου ($k$) για ένα ελατήριο κύματος Crest-to-Crest πολλαπλών περιστροφών και ποιοι παράγοντες προκαλούν τη μη γραμμικότητα καθώς πλησιάζει σε συμπαγές ύψος;

Ο θεωρητικός ρυθμός ελατηρίου $k$ για ένα ελατήριο κύματος Crest-to-Crest πολλαπλών στροφών με άκρα φλας προέρχεται από τον τύπο: $k = \frac{E \cdot b \cdot t^3 \cdot N^4}{D_m^3 \cdot Z \cdot 583}$, όπου $E$ είναι η ακτίνα $b, η ακτίνα $b, η ακτίνα $b, το πάχος του υλικού, $N$ είναι ο αριθμός των κυμάτων ανά στροφή, $D_m$ είναι η μέση διάμετρος και $Z$ είναι ο αριθμός των ενεργών στροφών. Στην πράξη, η καμπύλη φορτίου-εκτροπής παραμένει γραμμική μεταξύ 20% και 80% της διαθέσιμης απόκλισης. Καθώς το ελατήριο πλησιάζει στο «συμπαγές ύψος», τα κύματα αρχίζουν να «φωλιάζουν» ή να αγγίζουν, γεγονός που μειώνει αποτελεσματικά το ενεργό μήκος της δέσμης και αυξάνει τον αριθμό των κυμάτων $N$ που δρουν παράλληλα. Αυτό προκαλεί μια εκθετική αύξηση στον ρυθμό του ελατηρίου, που συχνά εκφράζεται ως $k_{πραγματικό} = k_{θεωρητικό} \cdot (1 - \frac{f}{h})^{-1}$ όπου $f$ είναι απόκλιση και $h$ είναι ελεύθερο ύψος, αν και απαιτείται εμπειρική δοκιμή για ακριβή μοντελοποίηση μετάβασης στερεού ύψους.