W jaki sposób oblicza się teoretyczne naprężenie sprężyny ($k$) dla wieloobrotowego grzbietu do szczytu sprężyna falista i jakie czynniki powodują nieliniowość w miarę zbliżania się do stałej wysokości?

Teoretyczne napięcie sprężystości $k$ dla wieloobrotowego grzebienia do grzbietu sprężyna falista z końcówkami podkładek wynika ze wzoru: $k = \frac{E \cdot b \cdot t^3 \cdot N^4}{D_m^3 \cdot Z \cdot 583}$, gdzie $E$ to moduł sprężystości, $b$ to ścianka promieniowa, $t$ to grubość materiału, $N$ to liczba fal na turę, $D_m$ to średnia średnica, a $Z$ to liczba aktywnych zwojów. W praktyce krzywa obciążenia i ugięcia pozostaje liniowa w zakresie od 20% do 80% dostępnego ugięcia. Gdy sprężyna zbliża się do „stałej wysokości”, fale zaczynają się „zagnieżdżać” lub stykać, co skutecznie zmniejsza aktywną długość belki i zwiększa liczbę fal $N$ działających równolegle. Powoduje to wykładniczy wzrost sztywności sprężyny, często wyrażany jako $k_{actual} = k_{theoretical} \cdot (1 - \frac{f}{h})^{-1}$, gdzie $f$ to ugięcie, a $h$ to swobodna wysokość, chociaż do precyzyjnego modelowania przejścia na wysokość bryłową wymagane są testy empiryczne.