نرخ تئوری فنر ($k$) برای فنر موج چند چرخشی کرست به کرست چگونه محاسبه می شود، و چه عواملی باعث غیرخطی بودن آن با نزدیک شدن به ارتفاع جامد می شود؟

نرخ تئوری فنر $k$ برای یک فنر موج چند چرخشی Crest-to-Crest با انتهای شیم از فرمول: $k = \frac{E \cdot b \cdot t^3 \cdot N^4}{D_m^3 \cdot Z \cdot 583}$، که در آن $E$ از E$tticity، $E$ از E$tticity، $E$ است، شعاع $b است، Modulu است. ضخامت ماده، $N$ تعداد امواج در هر چرخش، $D_m$ قطر متوسط، و $Z$ تعداد چرخش های فعال است. در عمل، منحنی بار-انحراف بین 20 تا 80 درصد انحراف موجود خطی باقی می ماند. وقتی فنر به «ارتفاع جامد» نزدیک می‌شود، امواج شروع به «لانه‌سازی» یا لمس می‌کنند که به طور موثر طول فعال پرتو را کاهش می‌دهد و تعداد امواج $N$ را که به طور موازی عمل می‌کنند افزایش می‌دهد. این باعث افزایش نمایی در نرخ فنر می‌شود که اغلب به صورت $k_{واقعی} = k_{نظری} \cdot (1 - \frac{f}{h})^{-1}$ بیان می‌شود که در آن $f$ انحراف و $h$ ارتفاع آزاد است، اگرچه آزمایش تجربی برای مدل‌سازی دقیق انتقال ارتفاع جامد مورد نیاز است.