Answer
Ένας σπειροειδής δακτύλιος συγκράτησης βασίζεται σε τετράγωνη γωνιακή επαφή με το τοίχωμα αυλάκωσης για να μεγιστοποιήσει την ικανότητα ώθησής του. Εάν η αυλάκωση έχει μεγάλη ακτίνα στο κάτω μέρος ή εάν το ζευγάρωμα έχει μεγάλη λοξότμηση, το σημείο επαφής μετατοπίζεται, δημιουργώντας έναν βραχίονα ροπής που προσπαθεί να «στρέψει» τον δακτύλιο (να τον γυρίσει προς τα έξω). Η μείωση της ικανότητας ώσης μπορεί να μοντελοποιηθεί με έναν παράγοντα $C_f = \frac{d - (r + c)}{d}$, όπου $d$ είναι το βάθος αυλάκωσης, $r$ είναι η ακτίνα αυλάκωσης και $c$ είναι η λοξότμηση του συγκρατημένου τμήματος. Εάν το $C_f$ είναι σημαντικά μικρότερο από 1, ο δακτύλιος θα αποτύχει πρόωρα με ώθηση έξω από το αυλάκι. Στα κιβώτια ταχυτήτων αεροδιαστημικής, συχνά καθορίζονται αυλακώσεις με «αιχμηρές γωνίες» και χρησιμοποιούνται δακτύλιοι φλάντζας μεταξύ της λοξότμητης ράβδου ρουλεμάν και του δακτυλίου συγκράτησης για να διασφαλιστεί ότι το φορτίο εφαρμόζεται όσο το δυνατόν πιο κοντά στο τοίχωμα της αυλάκωσης.
