Ποιοι είναι οι κίνδυνοι ευθραυστότητας του υδρογόνου στους σπειροειδείς δακτυλίους από ανθρακούχο χάλυβα SAE 1070 μετά την ηλεκτρολυτική επιμετάλλωση και πώς μετριάζεται ο κίνδυνος στα πρότυπα αεροδιαστημικής;

Ο ανθρακούχος χάλυβας SAE 1070 είναι ευαίσθητος στην ευθραυστότητα του υδρογόνου κατά τη διάρκεια των διεργασιών αποξήρωσης και ηλεκτρολυτικής επιμετάλλωσης (π.χ. επιμετάλλωση με ψευδάργυρο ή κάδμιο) όπου το ατομικό υδρογόνο διαχέεται στα όρια των κόκκων της μαρτενσιτικής δομής υψηλής αντοχής. Υπό τάσεις εφελκυσμού, αυτά τα άτομα υδρογόνου μεταναστεύουν σε σημεία συγκέντρωσης τάσεων, οδηγώντας σε εύθραυστη θραύση σε φορτία πολύ κάτω από την αντοχή διαρροής. Για να μετριαστεί αυτό σύμφωνα με το AMS 2759/9, οι δακτύλιοι πρέπει να υποβληθούν σε έναν κύκλο ψησίματος από ευθραυστότητα εντός 1-4 $ ωρών από την επιμετάλλωση. Συνήθως, αυτό περιλαμβάνει θέρμανση των εξαρτημάτων στα $190^{\circ}C$ έως $220^{\circ}C$ για μια διάρκεια από $8$ έως $24$ ώρες, ανάλογα με το επίπεδο σκληρότητας και το πάχος της διατομής. Για κρίσιμους συνδετήρες αεροδιαστημικής, η μηχανική επιμετάλλωση ή εναλλακτικές λύσεις από ανοξείδωτο χάλυβα (π.χ. 302 ή 316) συχνά προτιμώνται για την πλήρη εξάλειψη του κινδύνου.