Answer
Naprężenie sprężyny dla wieloobrotowego grzbietu do grzbietu sprężyna falista oblicza się, traktując każdy obrót jako serię pojedynczych fal. W przypadku sprężyny z $N$ zwojów i $n$ fal na turę, całkowita liczba aktywnych fal wynosi $Z = n \cdot N$. Korzystając ze standardowego wzoru na ugięcie dla zakrzywionej belki, współczynnik ugięcia wynosi $k = \frac{E \cdot b \cdot t^3 \cdot n^4}{I_{coeff} \cdot D_m^3 \cdot N}$, gdzie $E$ to moduł Younga, $b$ to promieniowa ściana, $t$ to grubość materiału, a $D_m$ to średnia średnica. Do uwzględnienia rzeczywistych warunków brzegowych w punktach kontaktowych stosuje się współczynnik $1,15$ lub podobne stałe empiryczne ($I_{coeff}$). W konfiguracji wieloobrotowej całkowite ugięcie $f_{total}$ jest sumą ugięć każdego zwoju. Ponieważ obciążenie $P$ jest stałe w całym stosie szeregowym, całkowita szybkość jest odwrotnie proporcjonalna do liczby zwojów $N$. W przypadku precyzyjnych zastosowań lotniczych naprężenie robocze $\sigma$ należy sprawdzić za pomocą $\sigma = \frac{3 \cdot π \cdot P \cdot D_m}{4 \cdot b \cdot t^2 \cdot n^2}$, upewniając się, że w temperaturze roboczej pozostaje ono poniżej granicy plastyczności.
