Πώς μπορεί να αναγνωριστεί η «Διάβρωση Φτιαγμένου» σε ένα ελατήριο κυμάτων και ποιες αλλαγές σχεδιασμού το μετριάζουν αυτό σε δονούμενα περιβάλλοντα;

Η διαβρωτική διάβρωση εμφανίζεται ως κοκκινοκαφέ (για χάλυβα) ή μαύρα (για ανοξείδωτα) υπολείμματα στα σημεία επαφής μεταξύ των κορυφών του κύματος και των επιφανειών ζευγαρώματος. Προκαλείται από μικροσκοπική ταλαντωτική κίνηση (ολίσθηση) υπό φορτίο, συχνά λόγω κραδασμών υψηλής συχνότητας. Κάτω από το SEM (Scanning Electron Microscopy), η επιφάνεια θα εμφανίσει μικρές κοιλότητες και συσσώρευση οξειδίων. Οι στρατηγικές μετριασμού περιλαμβάνουν: 1) Αύξηση της αξονικής προφόρτισης για την αποφυγή «ανύψωσης» και ολίσθησης, 2) Εφαρμογή λιπαντικού ξηρής μεμβράνης (π.χ. $MoS_2$) για μείωση της τριβής ή 3) Αύξηση του αριθμού των κυμάτων $n$ για την κατανομή του φορτίου μειώνοντας τα τοπικά σημεία επαφής.