Answer
De veerconstante $k$ voor een top-tot-top golfveer is afgeleid van de standaardbundelvergelijking aangepast voor cirkelvormige geometrie. De primaire formule is $k = \frac{E \cdot b \cdot t^3 \cdot N^4}{I_D^3 \cdot ID \cdot n}$ waarbij $E$ de Young-modulus is, $b$ de radiale wand is, $t$ de materiaaldikte is, $N$ het aantal golven per winding is en $n$ het aantal windingen is. Naarmate de veer echter zijn vaste hoogte nadert, wordt de snelheid niet-lineair vanwege het 'bodemeffect' waarbij de golfpieken tegen elkaar beginnen af te vlakken, waardoor de actieve lengte van de straal effectief wordt verminderd. Om hiermee rekening te houden passen ingenieurs een correctiefactor $K$ toe, gebaseerd op de verhouding $f/h$ (doorbuiging tot golfhoogte). Voor zeer nauwkeurige toepassingen in de lucht- en ruimtevaart wordt doorgaans een niet-lineaire eindige-elementenanalyse (FEA) uitgevoerd om de snelheidsverandering in kaart te brengen zodra de doorbuiging groter is dan 80% van de beschikbare verplaatsing.
