อธิบายผลกระทบของอุณหภูมิไครโอเจนิกต่อการเปลี่ยนผ่านจากความเหนียวไปเป็นความเปราะของวัสดุสปริงคลื่น

สำหรับระบบเชื้อเพลิงใต้ทะเลหรือไครโอเจนิก การเลือกวัสดุต้องคำนึงถึงอุณหภูมิการเปลี่ยนผ่านแบบดัดเป็นเปราะ (DBTT) เหล็กกล้าคาร์บอนจะเปราะมากที่อุณหภูมิต่ำกว่า $-30^{\circ}C$ ทำให้ไม่เหมาะสม สเตนเลสออสเทนนิติก เช่น 302 และ 316 และโลหะผสมที่ชุบแข็งด้วยการตกตะกอน เช่น 17-7PH ยังคงความเหนียวได้ที่อุณหภูมิแช่แข็ง (ลดลงเหลือ $-196^{\circ}C$ หรือ $77K$) แม้ว่าโมดูลัสความยืดหยุ่น $E$ จะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย (ประมาณ $5-10\%$) ที่อุณหภูมิต่ำ ส่งผลให้อัตราสปริงเพิ่มขึ้นตามสัดส่วน แต่ข้อกังวลหลักคือความเหนียว วัสดุอย่าง Elgiloy หรือ Inconel 718 มักถูกระบุถึงความเหนียวที่เหนือกว่าและการขาด DBTT ในสภาพแวดล้อมไนโตรเจนเหลวหรือออกซิเจนเหลว