Συγκρίνετε την «αντοχή στη διάβρωση» του ανοξείδωτου χάλυβα 316 έναντι του ανοξείδωτου χάλυβα 302 για σπειροειδείς δακτυλίους σε θαλάσσια περιβάλλοντα.

Ενώ και οι δύο είναι ωστενιτικοί ανοξείδωτοι χάλυβες, ο ανοξείδωτος χάλυβας $316$ περιέχει $2-3\%$ Μολυβδαίνιο ($Mo$), το οποίο ενισχύει σημαντικά την αντίστασή του σε «κοψίματα» και «διάβρωση ρωγμών» σε περιβάλλοντα πλούσια σε χλώριο (όπως το θαλασσινό νερό). $302 $ Ο ανοξείδωτος χάλυβας είναι πιο επιρρεπής σε τοπική επίθεση. Ωστόσο, τα $302$ μπορούν να υποστούν ψυχρή επεξεργασία σε υψηλότερες αντοχές εφελκυσμού ($>200$ ksi) από $316$ ($>160$ ksi), που σημαίνει ότι ένας δακτύλιος $302$ μπορεί να κρατήσει υψηλότερα φορτία ώσης για το ίδιο μέγεθος. Για θαλάσσιες εφαρμογές, εάν το φορτίο είναι μέτριο, προτιμώνται $316$. Εάν απαιτείται υψηλό φορτίο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί δακτύλιος $302 $ με επεξεργασία «Passivation» (ανά ASTM A967) ή φινίρισμα «Black Oxide», αν και τα $17-7PH $ είναι συχνά ο καλύτερος συμβιβασμός τόσο για αντοχή όσο και για αντοχή στη διάβρωση.