Jak zidentyfikować uszkodzenie zmęczeniowe w modelu „9”, korzystając ze zmodyfikowanego kryterium Goodmana?

Zniszczenie zmęczeniowe zwykle występuje na grzbietach fal (średnica wewnętrzna lub zewnętrzna), gdzie naprężenie zginające jest maksymalne. Aby to przeanalizować, używamy równania Goodmana: $_x000c_rac{S_a}{S_e} + _x000c_rac{S_m}{S_u} = _x000c_rac{1}{FS}$, gdzie $S_a$ to naprężenie przemienne $(S_{max}-S_{min})/2$, $S_m$ to naprężenie średnie $(S_{max}+S_{min})/2$, $S_e$ to granica wytrzymałości, a $S_u$ to maksymalna wytrzymałość na rozciąganie. Jeśli sprężyna falista ulegnie przedwczesnej awarii, do poszukiwania „śladów plaży” i prążków wykorzystuje się SEM (skaningową mikroskopię elektronową). Większość awarii wynika ze zbyt wysokiego $S_a$, często spowodowanego niedoszacowanym skokiem lub brakiem napięcia wstępnego, co powoduje, że sprężyna „pęka” lub nadmiernie wibruje.