چگونه "شعاع شیار" یا "پخ" در قسمت نگهدارنده بر آستانه شکست یک حلقه مارپیچی تأثیر می گذارد؟

قسمت نگهدارنده (جزئی که در جای خود نگه داشته می شود) اغلب دارای یک پخ یا شعاع در لبه خود برای سهولت در ساخت است. با این حال، این پخ یک "رمپ" ایجاد می کند که یک جزء شعاعی نیروی $F_r = F_a \tan(θ)$ را روی حلقه نگهدارنده اعمال می کند، جایی که $F_a$ نیروی محوری و $het$ زاویه پخ است. این نیروی شعاعی تمایل دارد حلقه را از شیار خارج کند. اگر پخ بیش از حد بزرگ باشد، می‌تواند باعث بشقاب شدن حلقه و از کار افتادن زودهنگام آن شود. حداکثر پخ یا شعاع مجاز در قسمت نگهدارنده معمولاً در برگه اطلاعات فنی حلقه مشخص می‌شود (به عنوان مثال، $r_{max} < 0.5 \cdot d$، که $d$ عمق شیار است). اگر یک پخ بزرگ اجتناب ناپذیر است، باید از واشر پشتیبان «لبه مربع» استفاده شود تا اطمینان حاصل شود که بار کاملاً محوری روی صفحه حلقه اعمال می شود.