Answer
Στον προηγμένο σχεδιασμό κυματοειδούς ελατηρίου, η γραμμική προσέγγιση του φορτίου $P = k · f$ αποτυγχάνει καθώς η εκτροπή $f$ υπερβαίνει το 80% της διαθέσιμης διαδρομής εργασίας. Ο συντελεστής L, ή η διόρθωση μη γραμμικότητας, εξηγεί την αλλαγή στη γεωμετρία του κύματος και τα μετατοπισμένα σημεία επαφής. Καθώς το ελατήριο συμπιέζεται, η ακτίνα καμπυλότητας στις κορυφές αλλάζει, μειώνοντας ουσιαστικά τον βραχίονα ροπής. Ο αναθεωρημένος τύπος τάσης γίνεται $\sigma = \frac{3 · π · P · D_m}{4 · b · t^2 · n^2}$. Εάν το ελατήριο έχει σχεδιαστεί κοντά στο όριο ελαστικότητας του, αυτή η μη γραμμικότητα μπορεί να οδηγήσει σε μόνιμη πήξη, ειδικά σε υλικά όπως ο ανθρακούχο χάλυβας SAE 1070. Οι σχεδιαστές πρέπει να χρησιμοποιήσουν την ανάλυση πεπερασμένων στοιχείων (FEA) για να χαρτογραφήσουν την κατανομή τάσεων σε όλη την κορυφή και την κοιλάδα του κύματος για να διασφαλίσουν ότι η μέγιστη τάση της ίνας δεν υπερβαίνει την ελάχιστη αντοχή διαρροής $\sigma_y$ του υλικού.
