Answer
In een geavanceerd golfveer ontwerp mislukt de lineaire benadering van belasting $P = k · f$ omdat de doorbuiging $f$ groter is dan 80% van de beschikbare werkslag. De L-factor, of de niet-lineariteitscorrectie, houdt rekening met de verandering in de golfgeometrie en de verschuivende contactpunten. Naarmate de veer wordt samengedrukt, verandert de kromtestraal bij de toppen, waardoor de momentarm effectief wordt verkort. De herziene spanningsformule wordt $\sigma = \frac{3 · π · P · D_m}{4 · b · t^2 · n^2}$. Als de veer is ontworpen nabij de elastische limiet, kan deze niet-lineariteit leiden tot permanente verharding, vooral bij materialen als SAE 1070 koolstofstaal. Ontwerpers moeten Finite Element Analysis (FEA) gebruiken om de spanningsverdeling over de golfpiek en -dal in kaart te brengen om ervoor te zorgen dat de maximale vezelspanning de minimale vloeigrens $\sigma_y$ van het materiaal niet overschrijdt.
