Answer
Charakterystykę ugięcia pod obciążeniem dla wieloobrotowego grzbietu sprężyna falista określa wzór $P = \frac{E \cdot b \cdot t^3 \cdot n^4 \cdot f}{D_m^3 \cdot N} \cdot K$, gdzie $P$ to obciążenie, $E$ to moduł sprężystości, $b$ to ściana promieniowa, $t$ to grubość materiału, $n$ to liczba fal na obrót, $f$ to ugięcie, $D_m$ to średnia średnica, a $N$ to liczba aktywnych zwojów. Współczynnik $K$ reprezentuje poprawkę na krzywiznę materiału. Należy zauważyć, że ta liniowa zależność zwykle dotyczy od 20% do 80% dostępnego ugięcia. Powyżej tego zakresu sztywność sprężyny wzrasta wykładniczo, gdy fale zaczynają się spłaszczać i stykać się z sąsiednimi zwojami lub powierzchnią obudowy, co prowadzi do stanu zwanego „opadaniem na dno” lub zbliżaniem się „stałej wysokości”. Inżynierowie muszą upewnić się, że wysokość robocza $H_w$ jest większa niż wysokość bryły $H_s = N \cdot t$, aby zapobiec trwałemu odkształceniu plastycznemu.
