Dlaczego pierścień osadczy nie zadziałało w wyniku „ścinania” zamiast „deformacji rowka” w zespole stali narzędziowej?

W zespołach, w których obudowa/wał jest wykonana z hartowanej stali narzędziowej (HRC > 50 $), rowek nie ugina się ani nie „toczy”. Dlatego pełne obciążenie osiowe jest przenoszone na pierścień w postaci czystego naprężenia ścinającego. Pierścień ulega zniszczeniu, gdy naprężenie ścinające $\tau = \frac{P}{\pi \cdot D \cdot t}$ przekracza wytrzymałość na ścinanie $\tau_{ult}$ materiału pierścienia. Jest to nagła, krucha awaria. Rozwiązywanie problemów polega na sprawdzeniu obciążenia $P$; jeśli obciążenie mieściło się w dopuszczalnych granicach, materiał pierścienia mógł wykazywać defekty „wtrąceń” lub był „przegrzany” (zbyt kruchy). W tych rzadkich przypadkach zwiększenie grubości pierścienia $t$ jest jedynym rozwiązaniem mechanicznym.