W jaki sposób konstrukcja „Szczelina” a „Nakładanie się” w jednoobrotowym sprężyna falista wpływa na rozszerzanie promieniowe i wydajność obciążenia?

W sprężynie typu „Gap” końce są oddzielone, co pozwala na niezakłócone rozszerzanie promieniowe podczas ściskania, bez ryzyka zakleszczenia w otworze. Szczelina $g$ musi być większa niż przyrost obwodu $\Delta C = \pi (D_{skompresowany} - D_{wolny})$. W przypadku typu „Nakładanie się” końce nasuwają się na siebie. Taka konstrukcja zapewnia bardziej jednolitą powierzchnię styku w zakresie 360 ​​stopni, zmniejszając ryzyko „napinania” ładunku. Jednakże nakładanie się zwiększa lokalną grubość $2t$ na skrzyżowaniu, co należy uwzględnić w obliczeniach wysokości bryły $H_s = (n + 1)t$, aby uniknąć nieoczekiwanych zakłóceń.