Answer
Για να αποφευχθεί η αστοχία κύλισης, το βάθος αυλάκωσης $d$ πρέπει να είναι επαρκές για να διασφαλίσει ότι ο δακτύλιος παραμένει σταθερός ακόμα και όταν υποβάλλεται στο μέγιστο αναμενόμενο ωστικό φορτίο. Ο εμπειρικός κανόνας είναι ότι ο δακτύλιος πρέπει να τοποθετηθεί τουλάχιστον $1/3$ έως $1/2$ του ακτινικού πάχους του τοιχώματος $b$ στην αυλάκωση. Μαθηματικά, η σταθερότητα διέπεται από την αναλογία του βάθους της αυλάκωσης προς το πάχος του δακτυλίου. Για τυπικό συντελεστή ασφαλείας 2,0$, το ελάχιστο βάθος αυλάκωσης $d_{min}$ υπολογίζεται με βάση την αντοχή διαρροής του υλικού αυλάκωσης $\sigma_y$ και το φορτίο ώσης $P$: $d_{min} = (P \cdot S) / (D \cdot \pi \cdot \sigma. Σε μαλακά υλικά όπως πλαστικό ή αλουμίνιο, η αυλάκωση πρέπει να είναι σημαντικά βαθύτερη από ό,τι σε σκληρυμένο χάλυβα για να αποφευχθεί η διάτμηση ή το «όργωμα» του υλικού κάτω από την άκρη του δακτυλίου.
