Ποιες είναι οι γεωμετρικές απαιτήσεις για το προφίλ αυλάκωσης για να διασφαλιστεί ότι η διατμητική αντοχή ενός σπειροειδούς δακτυλίου συγκράτησης επιτυγχάνεται πλήρως;

Το αυλάκι πρέπει να είναι βαθύτερο από το πάχος του δακτυλίου $t$ και να έχει αιχμηρές γωνίες για να ελαχιστοποιηθεί ο βραχίονας ροπής του εφαρμοζόμενου ωστικού φορτίου. Η τυπική επιτρεπόμενη γωνιακή ακτίνα αυλάκωσης είναι συνήθως $0,1$ mm έως $0,2$ mm. Εάν η αυλάκωση είναι πολύ ρηχή ή έχει υπερβολική ακτίνα, ο δακτύλιος μπορεί να «πέσει» ή να υποστεί ελαστική παραμόρφωση, οδηγώντας σε πρόωρη αστοχία μέσω ενός μηχανισμού «κύλισης» και όχι καθαρής διάτμησης. Η διατμητική αντοχή του δακτυλίου υπολογίζεται ως $P_s = D \cdot t \cdot \pi \cdot \tau_{ult}$, ενώ η αντοχή διατμητικής αυλάκωσης είναι $P_g = D \cdot d \cdot \pi \cdot \sigma_y / S$, όπου $d$ είναι ο συντελεστής ασφαλείας $S$. Ιδανικά, το υλικό αυλάκωσης (συχνά πιο μαλακό από το δακτύλιο) θα πρέπει να είναι ο περιοριστικός παράγοντας, σχεδιασμένο να υποχωρεί ελαφρά για να κατανέμει το φορτίο.