Official Answer
Answer
یک حلقه نگهدارنده مارپیچ طوری طراحی شده است که در برابر یک قسمت جفت گیری با گوشه تیز کار کند. اگر جزء نگهدارنده شعاع یا پخ بزرگی در پایه خود داشته باشد، در نقطه ای دورتر از دیواره شیار با حلقه تماس می گیرد. این "بازوی اهرمی" بار رانش را افزایش می دهد و یک لحظه خمشی بزرگ ایجاد می کند که حلقه را تشویق می کند تا "ظرف" و از کار بیفتد. اگر شعاع اجتناب ناپذیر است (مثلاً به دلیل تمرکز تنش روی شفت)، یک «واشر پشتیبان» سخت شده با گوشه تیز باید بین قسمت شعاعی و حلقه نگهدارنده قرار گیرد. این تضمین می کند که بار تا حد امکان به دیواره شیار به حلقه منتقل می شود و ظرفیت برشی را به حداکثر می رساند.
