Πώς προσδιορίζεται το μέγιστο επιτρεπόμενο φορτίο ώσης ενός σπειροειδούς δακτυλίου συγκράτησης σε σχέση με τη διάτμηση του δακτυλίου και την αντοχή διαρροής του αυλακιού;

Η ικανότητα ώσης ενός συγκροτήματος σπειροειδούς δακτυλίου συγκράτησης περιορίζεται από δύο διακριτούς παράγοντες: τη διατμητική αντοχή του δακτυλίου και την παραμόρφωση του αυλακιού. Η διατμητική ικανότητα του δακτυλίου υπολογίζεται ως $P_r = \frac{D \cdot T \cdot \pi \cdot S_s}{K}$, όπου $D$ είναι η διάμετρος άξονα/διάτρησης, $T$ είναι το πάχος του δακτυλίου, $S_s$ είναι η διατμητική αντοχή και $K$ είναι ο συντελεστής ασφαλείας (συνήθως 3). Ωστόσο, το υλικό αυλάκωσης είναι συνήθως ο ασθενέστερος κρίκος. Η χωρητικότητα διαρροής αυλάκωσης δίνεται από $P_g = \frac{D \cdot d \cdot \pi \cdot \sigma_y}{K}$, όπου $d$ είναι το βάθος αυλάκωσης και $\sigma_y$ είναι η αντοχή διαρροής του υλικού περιβλήματος. Εάν το φορτίο ώθησης υπερβαίνει το $P_g$, το τοίχωμα της αυλάκωσης θα παραμορφωθεί, προκαλώντας την πλάκα του δακτυλίου (κώνου) και τελικά την έξοδο από το αυλάκι. Οι μηχανικοί πρέπει να χρησιμοποιούν τη χαμηλότερη από αυτές τις δύο τιμές ως όριο σχεδιασμού.