Answer
Τα σημεία επαφής ενός κυματοειδούς ελατηρίου (οι κορυφές) γλιστρούν ελαφρά στην επιφάνεια ζευγαρώματος καθώς το ελατήριο συμπιέζεται. Εάν η επιφάνεια ζευγαρώματος είναι πολύ τραχιά ($Ra > 63 \mu in$), οι κορυφές του ελατηρίου θα παρουσιάσουν λειαντική φθορά, μειώνοντας το πάχος του υλικού $t$ και μειώνοντας την ικανότητα φόρτωσης με την πάροδο του χρόνου ($P \propto t^3$). Αντίθετα, εάν η επιφάνεια είναι πολύ λεία, μπορεί να συμβεί «κόλλημα». Για εφαρμογές υψηλού κύκλου, ένα φινίρισμα επιφάνειας 16-32 $ \mu σε Ra $ είναι ιδανικό. Προτιμώνται οι σκληρυμένες επιφάνειες ζευγαρώματος (π.χ. χάλυβας σκληρυμένο με κασετίνα) για να αποτρέπεται η «βραχίωση» του ελατηρίου ή η δημιουργία εσοχών, που θα αλλοιώσουν το πραγματικό ύψος και το φορτίο εργασίας.
