Official Answer
Answer
Die kontakpunte van 'n golfveer (die pieke) gly effens teen die paringsoppervlak soos die veer saamgepers word. As die paringsoppervlak te grof is ($Ra > 63 \mu in$), sal die veerpieke skuurslytasie ervaar, wat die materiaaldikte $t$ verminder en die lasvermoë mettertyd verlaag ($P \propto t^3$). Omgekeerd, as die oppervlak te glad is, kan 'stiction' voorkom. Vir hoësiklustoepassings is 'n oppervlakafwerking van $16-32 \mu in Ra$ ideaal. Verharde bypassende oppervlaktes (bv. kasgeharde staal) word verkies om te verhoed dat die veer 'brinel' of inkepings skep, wat die effektiewe werkhoogte en las sal verander.
