Πώς υπολογίζεται το περιθώριο ακμής (απόσταση από το αυλάκι έως το άκρο του άξονα) για έναν σπειροειδή δακτύλιο;

Το περιθώριο της ακμής ή η «θέση αυλάκωσης» $Y$, πρέπει να είναι επαρκές για να αποτρέψει τη διάτμηση του υλικού του άξονα υπό φορτίο. Η ελάχιστη απόσταση $Y$ συνήθως υπολογίζεται ως $Y = \frac{K P}{D \pi S_y}$, όπου $P$ είναι το φορτίο ώσης και $S_y$ είναι η αντοχή διαρροής του υλικού του άξονα. Για τις περισσότερες εφαρμογές, ένας εμπειρικός κανόνας είναι $Y \ge 3G$ (τρεις φορές το βάθος αυλάκωσης). Εάν το περιθώριο της ακμής είναι πολύ μικρό, το υλικό μεταξύ της αυλάκωσης και του άκρου του άξονα θα «εκτονωθεί» σε λειτουργία αστοχίας διάτμησης, ακόμα κι αν ο ίδιος ο δακτύλιος είναι ικανός να φέρει το φορτίο.