Jak stosunek promieniowej ścianki ($b$) do grubości materiału ($t$) wpływa na stabilność sprężyna falista?

Stosunek $b/t$ jest głównym czynnikiem zapobiegającym „skręcaniu” lub „wyboczeniu” przekroju fali. Wysoki stosunek b/t$ (szeroka promieniowa ścianka, cienki materiał) zapewnia doskonałą nośność, ale zwiększa ryzyko przechylenia się sprężyny w obudowie, jeśli fale nie są idealnie uformowane. I odwrotnie, niski stosunek b/t$ (wąska ścianka, gruby materiał) naśladuje sprężynę drucianą i jest bardziej stabilny w stosunku do sił bocznych, ale zapewnia mniejszą powierzchnię styku. Aby uzyskać optymalną stabilność, Smalley i inne standardy zazwyczaj sugerują stosunek b/t$ pomiędzy 8 a 15. Jeśli stosunek przekracza 20, sprężyna staje się podatna na odkształcenie „talerza”, podczas którego średnica wewnętrzna i zewnętrzna uginają się z różną szybkością pod obciążeniem.