چگونه «تردی هیدروژنی» در فنرهای موج فولادی با کربن بالا با روی روکش شده ظاهر می شود و چگونه می توان آن را پس از شکست تشخیص داد؟

شکنندگی هیدروژنی در فنرهای موجی فولاد پر کربن (SAE 1070-1090) در طی فرآیند اسیدکاری یا آبکاری الکتریکی اتفاق می‌افتد. هیدروژن اتمی $(\text{H}^+)$ در شبکه کریستالی پخش می شود و در مرزهای دانه و مناطق دارای تنش کششی بالا متمرکز می شود. تحت بار، این اتم‌های هیدروژن از حرکت نابجایی جلوگیری می‌کنند که منجر به شکستگی شکننده در تنش‌های بسیار کمتر از قدرت تسلیم می‌شود. تجزیه و تحلیل پس از شکست معمولاً یک سطح شکستگی بین دانه‌ای یا «شکاف» را در زیر میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) نشان می‌دهد، بدون تغییر شکل پلاستیک ماکروسکوپی. برای جلوگیری از این امر، فنرهای آبکاری شده باید با قیمت تقریبی 375^{\circ}F$ (190$^{\circ}C$) به مدت 4 تا 24 ساعت ظرف 1 ساعت پس از آبکاری پخته شوند تا هیدروژن به دام افتاده خارج شود.