Αξιολογήστε τη χρήση του ανοξείδωτου χάλυβα 316 για σπειροειδείς δακτυλίους σε θαλάσσια περιβάλλοντα παρά τη χαμηλότερη αντοχή διαρροής του.

Ο ανοξείδωτος χάλυβας 316 χρησιμοποιείται όταν απαιτείται η μέγιστη αντοχή στη διάβρωση λόγω της περιεκτικότητάς του σε Μολυβδαίνιο (2-3%), το οποίο προστατεύει από το άνοιγμα σε περιβάλλοντα χλωρίου. Ωστόσο, η ισχύς απόδοσης του $S_y$ είναι σημαντικά χαμηλότερη από το 17-7PH ή τον ανθρακούχο χάλυβα (περίπου $30-40 ksi$ σε κατάσταση ανόπτησης, αν και η περιέλιξη των άκρων μπορεί να το σκληρύνει στα $100-150 ksi$). Κατά το σχεδιασμό με 316, η ικανότητα ώσης $P_r$ πρέπει να μειωθεί κατά περίπου 30-40%. Εάν απαιτούνται και οι δύο υψηλή αντοχή και αντίσταση στη διάβρωση, χρησιμοποιείται ένα κράμα σκληρυντικής κατακρήμνισης όπως το 17-7PH, αλλά για μακροχρόνια βύθιση σε θαλασσινό νερό, τα 316 ή εξειδικευμένα Super-Ωστενιτικά είναι υποχρεωτικά παρά την αντιστάθμιση φορτίου-ικανότητας.