Jakie są zagrożenia związane z kruchością wodorową w stali węglowej o dużej wytrzymałości na rozciąganie sprężyny faliste i jak można je złagodzić?

Stale węglowe sprężyny faliste (np. SAE 1070-1090) są podatne na kruchość wodorową (HE) podczas procesów trawienia kwasem lub galwanizacji. Wodór atomowy migruje w granice ziaren wysokowytrzymałej struktury martenzytycznej, co prowadzi do katastrofalnego kruchego pękania pod obciążeniem statycznym. Łagodzenie polega na „pieczeniu” sprężyn natychmiast po pokryciu galwanicznym (zwykle w ciągu 1 do 4 godzin) w temperaturze około 375 ${\circ}F $ (190 $^{\circ}C $) przez 4 do 24 godzin, w zależności od grubości powłoki i twardości materiału. W przypadku krytycznych zastosowań podwodnych lub motoryzacyjnych wielu inżynierów wybiera alternatywy mechanicznego cynkowania lub stali nierdzewnej, aby całkowicie wyeliminować ryzyko HE.