Jak obliczyć teoretyczne napięcie sprężyny (k) dla grzbietu sprężyna falista z końcówkami podkładek i jakie są główne zmienne wpływające na liniowość?

Sztywność sprężyny $k$ dla wieloobrotowego grzbietu sprężyna falista wynika ze wzoru $k = \frac{E \cdot b \cdot t^3 \cdot N}{D_m^3 \cdot Z^4} \cdot \frac{4 \cdot Z}{N}$, gdzie $E$ to moduł sprężystości, $b$ to ścianka promieniowa, $t$ to grubość materiału, $N$ to liczba zwojów, $D_m$ to średnia średnica, a $Z$ to liczba fal na zwój. Liniowość krzywej obciążenia i ugięcia utrzymuje się w zakresie od 20% do 80% dostępnego ugięcia. Powyżej 80% efekt „od dołu” występuje, gdy fale zaczynają się stykać, powodując wykładniczy wzrost $k$. I odwrotnie, przy małych ugięciach (<20%) prędkość może być niższa ze względu na początkowe osiadanie szczytów fal na współpracujących powierzchniach.