فنرهای موج تو در تو از نظر ظرفیت باربری و فضای محوری چه تفاوتی با فنرهای کرست به کرست دارند؟

فنرهای موج تو در تو با سیم پیچی چندین لایه از یک سیم به صورت موازی تولید می شوند، در حالی که فنرهای Crest-to-Crest به صورت سری سیم پیچ می شوند. مزیت اصلی فنر تو در تو این است که نرخ فنر $K$ به صورت خطی با تعداد دورهای $n$ (لایه) افزایش می‌یابد که به صورت $K_{total} = n \times K_{single}$ بیان می‌شود. این امکان بارهای بسیار زیاد را در فضاهای محوری بسیار تنگ فراهم می کند که در آن فنر تک چرخشی به دلیل تنش بیش از حد از کار می افتد. از نظر ریاضی، در حالی که فنر Crest-to-Crest انحراف را برای یک بار مشخص افزایش می دهد، فنر تو در تو بار را برای یک انحراف معین افزایش می دهد. در محرک‌های دریچه‌های زیر دریا، فنرهای تودرتو برای تأمین هزاران نیوتن نیرو با ارتفاع پشته‌ای استفاده می‌شوند که کسری از چیزی است که یک فنر کویل سنتی به آن نیاز دارد، اگرچه آنها بیشتر مستعد اصطکاک داخلی و گاز گرفتن بین لایه‌ها هستند.