Αντιπαραβάλετε τον αντίκτυπο μιας αύλακας «Sharp-Cornered» έναντι μιας «Radiused» αυλάκωσης στη σταθερότητα του δακτυλίου.

Μια αυλάκωση με αιχμηρές γωνίες (μέγιστη ακτίνα $0,005$ ίντσα) είναι ιδανική για σπειροειδείς δακτυλίους συγκράτησης επειδή παρέχει μια σταθερή κάθετη προεξοχή που εμποδίζει το δαχτυλίδι να "κυλήσει" ή "να πιάσει" υπό φορτίο. Εάν η αυλάκωση έχει μεγάλη ακτίνα, ο δακτύλιος θα έρθει σε επαφή με την ακτίνα και όχι με το επίπεδο τοίχωμα, δημιουργώντας ένα εφέ σφήνας. Αυτό ωθεί τον δακτύλιο ακτινικά προς τα έξω και προκαλεί μια ροπή συστροφής. Εάν μια ακτίνα είναι απαραίτητη για την αντοχή στην κόπωση του άξονα, θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί μια «εφεδρική ροδέλα» μεταξύ του δακτυλίου και του εξαρτήματος με ακτίνα για να παρέχει μια επίπεδη επιφάνεια ζευγαρώματος.