Answer
Zniszczenie zmęczeniowe w sprężyny faliste zwykle rozpoczyna się na wewnętrznej lub zewnętrznej średnicy grzbietu lub wgłębienia, gdzie naprężenie rozciągające jest największe. Pod skaningowym mikroskopem elektronowym (SEM) sygnatura pojawia się w postaci „prążków” wskazujących na przyrostowy wzrost pęknięć w cyklu. Awaria często występuje z powodu „zestalenia”, po którym następuje pękanie. Jeśli sprężyna pracuje ponad jej granicę zmęczenia (np. $\sigma_{max} > 0,5 S_{ut}$ dla stali węglowej), pęknięcie rozprzestrzenia się, aż pozostały przekrój poprzeczny nie będzie w stanie utrzymać obciążenia, co prowadzi do końcowej strefy kruchego pęknięcia. Zapobieganie polega na zmniejszeniu wysokości fali $h$ lub zwiększeniu liczby fal $N$, aby zmniejszyć naprężenie przypadające na falę.
