W jaki sposób „płaski drut” sprężyny faliste oferuje przewagę nad sprężynami „okrągłymi” w siłownikach lotniczych o ograniczonej przestrzeni?

Drut płaski sprężyny faliste zapewnia znaczne zmniejszenie wysokości roboczej w porównaniu ze sprężynami z drutu okrągłego. Ponieważ obciążenie jest proporcjonalne do $t^3$, użycie cienkiego, szerokiego prostokątnego przekroju pozwala na uzyskanie tej samej sztywności sprężyny $k$ przy znacznie mniejszej wysokości bryły $H_s$. W siłownikach lotniczych, gdzie cenny jest każdy milimetr przestrzeni osiowej, sprężyna falista może zmniejszyć rozmiar wnęki sprężyny nawet o 50\%$. Co więcej, płaska powierzchnia zapewnia większą powierzchnię styku, co zmniejsza naprężenia stykowe $\sigma_c$ na współpracujących elementach, zapobiegając „wybijaniu się” aluminiowych lub kompozytowych obudów często spotykanych w systemach sterowania lotem.