Hoe bereken je de afschuifsterkte van de ring, en hoe verhoudt deze zich tot de groefopbrengst?

De ringafschuifcapaciteit $P_r$ wordt bepaald door het dwarsdoorsnedeoppervlak van de ring dat moet worden afgescheurd om het samenstel axiaal te laten falen. $P_r = \frac{\pi \cdot D \cdot t \cdot S_s}{S_f}$, waarbij $t$ de ringdikte is en $S_s$ de schuifsterkte van het ringmateriaal ($S_s \circa 0,6 S_u$). In de meeste technische scenario's waarbij zeer sterke legeringen zoals 302 roestvrij staal of 17-7PH worden gebruikt, overschrijdt $P_r$ aanzienlijk de groefcapaciteit $P_g$. Daarom is het ontwerpknelpunt bijna altijd de vervorming van de groef. Alleen in gevallen met zeer dunne ringen ($t < 0,020$ inch) en behuizingen van gereedschapsstaal met hoge sterkte wordt ringschaar de primaire faalwijze.