Answer
Οι σπειροειδείς δακτύλιοι συγκράτησης τοποθετούνται απλώνοντας τα πηνία και «τυλίγοντας» τα μέσα στην αυλάκωση. Για να αποφευχθεί η μόνιμη πήξη, ο δακτύλιος δεν πρέπει να επεκτείνεται πέρα από το ελαστικό του όριο. Η μέγιστη επέκταση $S_{max}$ περιορίζεται από την τάση ίνας $\sigma = \frac{E t (D_g - D_f)}{(D_f)(D_g)}$ όπου $D_g$ είναι η διάμετρος αυλάκωσης και $D_f$ η ελεύθερη διάμετρος. Συνιστάται η χρήση μανδρελιού εγκατάστασης ή κωνικού χιτωνίου για συναρμολόγηση μεγάλου όγκου για να διασφαλιστεί η ομοιόμορφη κατανομή της τάσης διαστολής. Εάν ο δακτύλιος είναι υπερβολικά διευρυμένος έτσι ώστε $\sigma > S_{yield}$, ο δακτύλιος δεν θα ξανακουμπώσει σφιχτά μέσα στην αυλάκωση, μειώνοντας την ικανότητα ώθησης $P_a = \frac{D d S_y \pi}{K}$.
