බාහිර වළල්ලක් සඳහා උපරිම නිර්දේශිත ප්‍රසාරණ විෂ්කම්භය ඉක්මවන 'ප්‍රසාරණ මැන්ඩල්' භාවිතා කිරීමේ අවදානම් මොනවාද?

සර්පිලාකාර වළල්ලක් එහි ප්‍රත්‍යාස්ථ සීමාව ඉක්මවා ප්‍රසාරණය කරන ප්‍රසාරණ මැන්ඩ්‍රලයක් භාවිතා කිරීමෙන් ස්ථිර විරූපණයට හේතු වනු ඇත, එය 'සෙට්' ලෙස හැඳින්වේ. මුද්ද එහි මුල් විෂ්කම්භයට නොපැමිණෙන අතර, එය වලක් මත 'ඇලවීම' නැති වීමට හේතු වේ. ගණිතමය වශයෙන්, ලබා දීමට පෙර $E_{max}$ උපරිම ප්‍රසාරණය $\sigma = \frac{E \cdot t \cdot \Delta D}{D_m^2} < S_y$ සූත්‍රය මගින් පාලනය වේ. වළල්ල වල පතුල ග්‍රහණය කර නොගන්නේ නම්, එය ක්‍රියාත්මක වන විට කම්පනය වීමට හෝ භ්‍රමණය වීමට ඉඩ ඇති අතර, එය වලක් ඇඳීමට (කැළඹීමට) සහ අවසානයේ අසාර්ථක වීමට හේතු වේ. මෙය අවම කිරීම සඳහා, මැන්ඩල් දෘඪ නැවතුමකින් හෝ පතුවළ විෂ්කම්භයට හරියටම ප්‍රමාණයෙන් සහ ස්ථාපනය සඳහා අවශ්‍ය අවම නිෂ්කාශනය සහිතව නිර්මාණය කළ යුතුය.