Jakie są konkretne zagrożenia związane z kruchością wodorową w stali wysokowęglowej sprężyny faliste po galwanizacji i jak definiuje się cykl „wypalania”?

Stale wysokowęglowe, takie jak SAE 1070 do 1090, o twardości przekraczającej HRC 40, są bardzo podatne na kruchość wodorową (HE). Podczas procesu trawienia kwasem lub galwanizacji wodór atomowy dyfunduje do siatki stali i gromadzi się na granicach ziaren oraz koncentratorach naprężeń (szczytach fal). Pod obciążeniem osiowym te atomy wodoru sprzyjają kruchemu pękaniu. Aby temu zaradzić, proces pieczenia jest obowiązkowy w ciągu 4 godzin od galwanizacji. Zgodnie z ASTM B633 lub podobnymi normami, sprężyny należy piec w temperaturze 190°C do 220°C przez 8 do 24 godzin, w zależności od grubości przekroju i poziomu wytrzymałości. Brak wypieczenia powoduje nagłe, katastrofalne w skutkach pęknięcie podczas pierwszego cyklu sprężania lub podczas utrzymywania statycznego.